De derde zondag van de Grote Vasten wordt de Zondag van de Verloren Zoon genoemd, naar de gelijkenis in het Evangelie volgens Lucas (zie Lucas 15:11-32). In deze gelijkenis verdeelt een man, op verzoek van zijn jongste zoon, zijn bezit tussen zijn twee zonen. De jongste zoon neemt zijn deel, vertrekt naar een ver land, leidt een losbandig leven en verkwist al zijn bezittingen. In zijn ellendige toestand herinnert hij zich het huis van zijn vader, krijgt berouw over wat hij heeft gedaan en keert terug. De vader ziet zijn berouw en ontvangt hem met vreugde. De oudste zoon klaagt dat hij altijd bij zijn vader is gebleven, maar nooit zo’n eer heeft gekregen. De vader antwoordt dat men zich moet verheugen, want “hij was dood en is weer levend geworden”. De oudste en de jongste zoon symboliseren respectievelijk de rechtvaardige en de zondige mens. Zoals de vader de berouwvolle zoon aanneemt, zo neemt ook God de berouwvolle zondaar in Zijn armen. De gelijkenis bevat nog een belangrijke les, die zichtbaar wordt in de figuur van de oudste zoon: wie denkt rechtvaardig te zijn, moet oppassen geen overdreven hoge dunk van zichzelf te hebben.